คลังความรู้ by Suwit – PAD K

ความพอเพียง vs. ความไม่เพียงพอ

Posted on: มีนาคม 28, 2006

  ตอนเป็นเด็ก ผู้เขียนได้เงินไปซื้อขนมที่โรงเรียนวันละ 25 บาท คุณพ่อจ่ายให้เป็นอาทิตย์ ๆละ 125 บาท ผู้เขียนไม่เคยใช้เงินเกินที่มีอยู่ ยังแถมเหลือไว้หย่อนกะปุกที่บ้านเกือบทุกวัน …พอถึงวันเกิดก็จะแกะกะปุกออกมานับ จดจำนวนไว้และเอาเงินทั้งหมดไปวางไว้หน้าโต๊ะทำงานคุณพ่อ พอท่านตื่นลงมาทำงานท่านเห็นจำนวนก็จะบวกเงินให้อีกเท่าตัวเป็นของขวัญวัน เกิด แล้วเราก็จะเอาไปฝากออมสินในมอชอ ก่อนที่ท่านจะพาไปเลี้ยงอาหารกลางวันร้านที่คุ้นเคยแถวๆนั้น จะมีพิเศษก็ตรงที่มีเลี้ยงไอติมที่ร้านโบ๊ตต่ออีกนิด … นั่นคือกิจวัตรของผู้เขียนในวันเกิด ทุกๆปี ในสมัยก่อนที่จะมาอยู่ที่อเมริกา …เรียบๆง่ายๆ ไม่เคยตัดเค๊ก ไม่เคยมีงานฉลองใหญ่โต …ไม่เคยฟุ่มเฟือย …ไม่เคยเดือดร้อนที่เห็นคนอื่นฟุ่มเฟือย  …

ซึ่งผิดกับลูกๆของ คุณอาของผู้เขียนที่มีอายุพอๆกันและโตมาด้วยกัน  …สามีของคุณอาเป็นนายพลตั้งแต่ลูกๆยังเล็ก พวกเขาจึงค่อนข้างจะหรูหรามาตั้งแต่เกิดจนเคยชิน แบบคนที่อยู่ในสังคมเมือง แม้แต่คุณย่าของผู้เขียนเองก็ดูเหมือนจะลำเอียง เห็นดีเห็นงามไปกับความคิดและการเลี้ยงลูกของคุณอาด้วย ทั้งๆที่ในสมัยก่อนท่านเคยสอนให้คุณพ่อและคุณอารู้จักประหยัดและเก็บออม  …มีอยู่ระยะหนึ่งที่คุณพ่อย้ายกลับไปอยู่กรุงเทพฯ ผู้เขียนก็ย้ายโรงเรียนตามไปด้วย และเข้าเรียนโรงเรียนเดียวกับลูกๆของคุณอา …ตอนนั้นพวกเขาได้เงินไปโรงเรียนคนละ 50 บาทต่อวัน ..มากกว่าผู้เขียนเท่าตัว …ทุกคนไม่เคยมีเงินเหลือกลับมาใส่กระปุก และยังแถมยืมเงินผู้เขียนเป็นประจำทั้งพี่ทั้งน้อง  …ถึงวันเกิดของพวกเขา คุณอาจะจัดงานวันเกิดอย่างใหญ่โตเชิญเพื่อนๆมามากมาย มีตัดเค๊ก และเปิดของขวัญ กันสนุกสนาน …

เมื่อโตขี้น … ทุกคนมีงานทำ ผู้เขียนทำงานเป็นลูกจ้างบริษัท …มีเงินเก็บตามอัตภาพ เพราะใช้จ่ายอย่างประหยัด มีเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้น …ไม่ชอบเป็นหนี้เป็นสินใคร …และก็ต้องมีบางส่วนที่เก็บออมไว้เป็นหลักประกันความมั่นคงในอนาคต  …แต่ลูกๆของคุณอาทั้งสองนั้นแตกต่าง พวกเขาได้ออกมาทำธุรกิจส่วนตัว …ยืมเงินมาลงทุนมากมาย .. ระยะแรกที่เศรษฐกิจคล่องตัวเขาก็ได้กำไร …แต่ก็ยังใช้เงินกันอย่างฟุ่มเฟือย เหมือนเดิม …แต่งตัวหรูหรา ฟู่ฟ่า ใช้ของแพงๆ ทุกอย่างต้องเป็นแบรนด์เนม ซื้อเครื่องประดับประดามีค่า ชอบขับรถหรูๆ และอยู่คอนโดเริดๆกลางกรุง …ฯ  …

เมื่อปีที่ผ่านมา ธุรกิจที่พวกเขาทำอยู่เกิดติดขัด …ขาดสภาพคล่องทางการเงิน … ธุรกิจมีปัญหา …ก็ได้เงินจากกระปุกของผู้เขียนนี่แหละเข้าไปช่วยจึงรอดพ้นจากการล้มละลาย … เฮ้อ!!

ที่เขียนเล่ามานี้ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ เพียงแต่อยากจะบอกว่า … คนเรามีทางเลือก …คุณจะ อยู่อย่างพอเพียง หรือคุณจะ  อยู่อย่างไม่เพียงพอ

ผู้เขียนเลือกอย่างแรกค่ะ …..

คิมค่ะ

 
 
 
Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มีนาคม 2006
พฤ อา
« ก.พ.   เม.ย. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Blog Stats

  • 36,772 hits

Top Clicks

  • ไม่มี
%d bloggers like this: